İstanbul Riders | "...Çınarsı varoluşlar..."

"...Çınarsı varoluşlar..."

"...Çınarsı varoluşlar..."

Dışarda fırtına var. Kalan yapraklarıda dökme peşinde. En çok yaşayan çınar en çok döküyor yapraklarını. Kalan üç beş yaprak sanki ölümüne direniyor fırtınaya kopmuyor yerinden. " ama nafile kopacak". Güz bunu ister ve istediğinide yapar eninde sonunda yapar. ilginç mevsimdir güz mevsimi yokoluslar bu zamana denk gelir. Bu hayatta kalma mücadelesidir. çünkü gün ışığı azalmıstır güneşten beslenemez ıstamaz artık yapraklarını bir nevi içine kapanmaya zorlar kendini tefekkürdür en alasından ve sıyrılışlar yaşanır bu mevsimde.

Ha deyince binemeyiz demir atımıza. Yaramayız rüzgarı her canımız istediğinde ve kıramayız bukağıları. Mutlak sevdalar yasanmıştır geçen mevsimde hercai menekşe misali olanlara inat. Sonbaharla birlikte tatlı bir anı olarak kalacaktır bu sevdalar. Birde mevsimlik bu hercai yaşanmışlıklara nazire edercesine çınarımsı sevdalar ekilmiştir gönüllere. işte bunlar belki yaprak dökeceklerdir belki fırtınalar geçireceklerdir. Fakat bir dahaki bahar canlanıslarında daha gür ve dahada serpilmiş olacaklardır.

En güzel sevdalarımızı motor sırtında yasadık. en güzel türkülerimizi onun sırtında söyledik. Bize eşlik etti motor tokluğunda çıkardığı demirsi seslerle. Flarmoni orkestralarının ahengindense. Rüzgarın uğultusu motorun homurtusu daha güzel geldi. Düştüğümüz yollar bizi bize taşıdı Kendimize ulaşmaktı derdimiz derken baktık son yaprak düşmek üzere yere. Anladık daha zorlu olacak. Kışın habercisi sonbahar çaldığında kapıyı.

Bazılarımız caymayacak sevdalarından kuşanıp dik duracaklar yağmura fırtınaya karşı ve asla söndürmeyecekler yüreklerindeki ateşi. Bende söndürmeyeceğim. Donanacağım en sağlamından ve salacağım kendimi yollara. Hep kuru olacak değilya asfalt birazda yaş olsun. Zaten hayatta bazen yaş tahtaya basmak değilmidir. Her özgür olmanın bedeli vardır "e" bizde madem hürriyete asığız yazı kışı olmaz sevdanın yasayacağız doyasıya.

Makinemize atladıkmı ilk soluğu alınca hırçın bir deniz kıyısında. Aslında varmak istediğimiz denizde değildir. duracağımız yol sonudur orası. Motorcunun iç dünyasındaki durdurulmaz arzularının durdurulmasıdır içten içe. Çünkü biz birbirimizide çok severiz. ayrılmak istemeyiz birbirimizden. Onun için gerektiğinde durmak dostlarımızdan ayrılamayacağımızdandır. Birde sevda yüklemişssek en karasından yüreğimize işte o zaman çok zorlanırız nerede durup nerde gaz vermemiz gerektiğine . Yaz kış farketmez düşeriz yollara belki bir deli deniz durdurur bizi

Güz günleri dar olur vakitte dara düşer. Biz dara çekiliriz usalanmaz yürek yangınları sararken dört yanı. Bir düğme daha açmak gerekir bize hayat yeleğinden ve eksiltiğimiz bir gündür yasam süremizden. Varsın olsun esarette yasanmış bin gündense hürriyette bir gün yaşamak evladır der makineye yol veririz. yağmur çiselemesinde sağnak ararken herşeyi arkada birakırız can evimizdekiler istisna.

Demirci ocağı harlamasında güz fırtınalarında alevlendiririz. Tunçtan sevdalarımızı eritmek için. Atlarız sırtına motorumuzun düşeriz yollara yıllara inat

Güz ne yapar bizlere

akalteke ©

İstanbul Riders Arşivi