İstanbul Riders | Umuda Sürmek

Umuda Sürmek

Umuda Sürmek

Gün ne kadar ketum. Umursuz bir ağırlık içinde. Beton yığmışlar her yere ve zamanda beton gibi çöküyor insanın üzerine. Her köşeden kesmişler rüzgarın önünü. Bir parça toprak hasretinde kaldırımdaki askasyanın dibine dalıyor gözler. Bir gıdım yosun kokusunu özlüyor burun . İç geçirmeleri yaşarken iliklerine işliyor insanın sürememek.

Leblebi tozundan çıkan oyuncaklarla Avunma sevdasındayım. Aslı yok resmi ile idare etmek. Keçi boynuzu tatlar bırakıyor damakta. Bir çuval odun kemiriyorum bir parça bal için.

Bazen ikilemde kalmıyor değil insan yarin elimi güzel yoksa sağ elcikmi.Hangisini tutarken daha mutluyum. Yoksa Sahil yolunda süzülerek yolalırken Rüzgarın sarmasımı daha şevkatli veyahut sevgilinin kollarımı. Hangisi en hoş kokudur sevdiceğinin saclarımı yoksa bir koruluktan çeyrek gazla geçerken; ciğerlerine dolan çam kokusumu. Bu grift sorularla boğuşurken bir bardak çaya oluyor olan Kapat gözlerini çek yudumu Garipçede olmak vardı.

Sanki inadına Güzel havalar. Sanki hiç kıyısını görmedim Marmaranın. Karaburunda balık yemek bize göremiydi. Hangi sabah uyanmıştım Kurt kemerinde kahvaltı için. Ben bunları yasamışmıydım. Bir Kilyos gezmesinde Sürmemişmiydim arabanın üstüne Azraille yazı tura atarken kazanmamışmıydım bu seferlik.

Gitmenin gelmenin tadı olmadıktan sonra. Gidilen yer allemi cihan olsa ne yazar. Girdiğin her virajda yatmadıktan sonra altındaki teker sayısı dört değil yirmidört olsa neye yarar. Şıpıdak rüzgarlarının yalakalığına ne gerek var Delikanlıca esen motor rüzgarlarında salvo yapmak varken.

Meskun mahallere Mahküm zamanların prangaları sıkıyor göğsü. Daraldıkça umuda sarılmak düşüyor nasibe. “Umudsa sürmek. Sürerken ölmek”

Akalteke © 2007

İstanbul Riders Arşivi